นายมงคล หงษ์ชัย
วิทยากรอิสระด้านการบริหารงานสมัยใหม่
๐๖๕.jpg)
เด็กบ้านนอก ผู้ใหญ่นอกบ้าน
อยากกินอาหารดี ๆ มีประโยชน์ก็จงตั้งใจเรียน คำสอนของแม่ยังคงก้องอยู่ในโสตประสาทแม้ว่าแม่ได้จากโลกนี้ไปแล้วเมื่อสิบปีก่อน ผมโตมากับแม่ตั้งแต่อายุ 4 ขวบเพราะพ่อเสียชีวิตจากอุบัติเหตุในคืนวันประถมศึกษา ไม่เพียงแต่นำพาซึ่งความเจ็บปวดมาสู่ครอบครัวแต่ยังนำมาซึ่งภาระอันหนักอึ้งที่แม่ต้องเลี้ยงลูกเองสามคนให้ท้องอิ่มและเติบใหญ่จนสามารถบริหารจัดการตัวเองได้ และแม่ทำสำเร็จ ตั้งแต่จำความได้ ในวัยเด็กผมได้กินแต่ปลาทูเค็มปิ้งกับข้าวเหนียวที่ทั้งครอบครัวกินได้เป็นอาทิตย์ ผมมีความฝันว่าวันหนึ่งผมจะต้องได้กินอาหารที่ดีและมีประโยชน์มากกว่านี้ ผมจึงตั้งใจเรียนมากโดยเฉพาะเวลาอยู่ในห้องเรียน ผมไม่ได้มีเวลาเสาร์อาทิตย์ หรือวันหยุดให้มาทำการบ้านเพราะผมเริ่มทำงานที่ร้านอาหารเพื่อส่งเสียตัวเองในเรื่องของอุปกรณ์การเรียนและอาหารกลางวันตั้งแต่อายุ 11 - 17 ปี ในวันนี้วันที่ผมกำลังจะก้าวเข้าสู่วัย 41 ปี ในวันที่ผมได้กินอาหารดี ๆ และมีประโยชน์ ผมเลยอยากมาเล่าว่าทำไมผมจึงให้ทุนแก่น้อง ๆ นักเรียน นักศึกษา ภายใต้ชื่อกองทุนหวล หงษ์ชัย ที่ถูกตั้งขึ้นในวันที่แม่ผมมีอายุครบ 60 ปี ภายใต้มูลนิธิช่วยนักเรียนที่ขาดแคลนในพระบรมราชินูปถัมภ์ (ม.น.ข.) โดยผมมีเหตุผลอยู่สามข้อคือ เพื่อยกระดับชีวิต เศรษฐกิจและสังคมให้กับประเทศไทยภายใต้การยกระดับการศึกษาครับ
การยกระดับการศึกษาคือการยกระดับชีวิต การศึกษาสามารถทำให้เรามีชีวิตที่ดีขึ้นเพราะการศึกษานำมาซึ่งความรู้ ทักษะ และทัศนคติที่จำเป็นต่อการทำงานและการต่อยอดความรู้ในทักษะที่สูงขึ้น ตัวอย่างเช่น ตัวผมเองเคี่ยวเข็ญตัวเองให้ตั้งใจเรียนภายใต้เวลาและเงินทุนที่มีจำกัดจนสามารถสอบเข้าคณะวิศวกรรมศาสตร์ สาขาวิศวกรรมเครื่องกล สถาบันเทคโนโลยีพระจอมเกล้าเจ้าคุณทหารลาดกระบัง ผมไม่มีเงินลงทะเบียนเรียนเทอมแรก แต่ผมได้รับความช่วยเหลือจากครูบาอาจารย์และศิษย์เก่าจากโรงเรียนสูงเม่นชนูปถัมภ์ จ.แพร่ โรงเรียนมัธยมศึกษาที่ผมเรียนและผมได้รับความช่วยเหลือจากครูที่โรงเรียนให้ไปทำงานผมทำความสะอาดโรงเรียนสอนภาษาอังกฤษและยกของที่ร้านขายเครื่องใช้ไฟฟ้าในตัวเมืองแพร่ นอกจากนั้นผมก็ได้ยืมเงินจากป้าจำนวนหนึ่งให้พอกับการลงทะเบียนและดูแลตนเองให้ได้ก่อนที่จะได้รับเงินกู้จากรัฐบาลในเทอมที่สองของปีการศึกษาปีแรก แล้วหลังจากนั้นมาผมก็ได้ทุนจากคุณหมอชาญชัย ศิลปอวยชัย และคุณ Douglas Wittaker จากสโมสรโรตารี่กรุงเทพฯใต้ ภายใต้การดูแลของ ม.น.ข. เข้ามาสมทบทำให้ผมมีเวลาเรียนและทำกิจกรรมที่ชมรมชาวเหนือของสถาบันจนได้เป็นประธานชมรม พวกเราออกไปสร้างห้องสมุดหรือลานเด็กเล่นกับโรงเรียนในถิ่นทุรกันดารที่ภาคเหนือทุก ๆ การปิดภาคเรียน สิ่งนี้นำมาซึ่งทักษะของการเป็นผู้นำและจิตอาสาต่อสังคมให้กับผมจนถึงปัจจุบัน นอกจากนี้เงินทุนต่าง ๆ ที่ผมได้รับทำให้ผมมีเวลาที่จะเสาะแสวงหาการเพิ่มทักษะภาษาอังกฤษระหว่างเรียน ผมนำเงินกู้และทุนการศึกษาบางส่วนไปเรียนภาษาอังกฤษที่บางกะปิ การเรียนแต่ในห้องไม่สามารถทำให้ผมพูดภาษาอังกฤษได้ ผมกับเพื่อนจึงไปฝึกภาษาอังกฤษที่ตรอกข้าวสารด้วยการนำสินค้าของชาวบ้านที่เราไปทำค่ายไปขายให้กับนักท่องเที่ยว ทำให้ผมมีทักษะการสื่อสารกับชาวต่างชาติให้รู้เรื่อง ผมจึงสามารถได้งานกับบริษัทข้ามชาติก่อนที่จะเรียนจบและระหว่างนั้นบริษัทอื่น ๆ มากมายทั้งในไทยและต่างประเทศก็ยังคงติดต่อให้ผมไปสัมภาษณ์งานอยู่เรื่อย ๆ ความรู้ ทักษะ และทัศนคติที่ดี ที่ผมได้รับจากการศึกษาในระดับที่สูงขึ้นทำให้ระดับชีวิตความเป็นอยู่ของตัวผมเองและสมาชิกในครอบครัวดีขึ้นมากหลังจากที่ผมได้เรียนจบและเริ่มทำงาน
ความรู้คืออาวุธทำให้เราฝ่าฟันให้ทันกับเศรษฐกิจที่ผันผวนในปัจจุบัน เราปฏิเสธไม่ได้เลยว่าในช่วงปี
พ.ศ. 2552 – 2564 เทคโนโลยีเข้ามาเปลี่ยนวิถีชีวิตและวิถีการทำธุรกิจในวงกว้างระดับโลกและในปี พ.ศ. 2563 โลกของเราก็โดนเขย่าด้วยโรคโควิด-19 เข้าไปอีก จะมีเพียงบุคคลและธุรกิจที่ปรับตัวให้ทันกับสิ่งที่เปลี่ยนไปเท่านั้นที่จะสามารถยังคงดำรงชีวิตและธุรกิจของตนเองได้ การที่ผมได้รับโอกาสจากผู้คนมากมายให้ทุนการศึกษาในช่วงที่เรียนที่พระจอมเกล้าลาดกระบัง และมีบริษัทต่าง ๆ ให้โอกาสในการทำงานหลังจากเรียนจบ ผมได้เลี้ยงดูแม่ ผมปลูกบ้านให้ครอบครัวและผ่อนเสร็จอย่างรวดเร็วภายในระยะเวลา 5 ปี และผมก็ยังมีโอกาสเก็บเงินเป็นเวลา 11 ปีอีกด้วย หลังจากที่แม่เสียผมจึงนำเงินที่เก็บหอมรอมริบไว้บินไปศึกษาต่อที่ประเทศสหรัฐอเมริกา ผมได้ไปเรียนภาษาอังกฤษและธุรกิจที่ City College of San Francisco และเข้าศึกษาต่อระดับปริญญาโท คณะวิศวกรรมศาสตร์ สาขาบริหารและการจัดการวิศวกรรม ที่ San Jose State University ในรัฐแคลิฟอร์เนีย นอกจากนี้ผมได้มีโอกาสเข้าไปศึกษาดูงานกับบริษัทชั้นนำไม่ว่าจะเป็น บริษัท Apple บริษัท Google บริษัท Facebook บริษัท Niki และอีกมากมาย ผมก็ยังได้มีโอกาสร่วมงานกับบริษัท Startup และบริษัทเกี่ยวกับการขนส่งใน Silicon Valley อีกด้วย สิ่งที่ผมได้เรียนในระดับปริญญาโทและประสบการณ์ที่สหรัฐอเมริกาทำให้ผมได้เรียนรู้และเก็บเกี่ยวทักษะที่โลกทั้งใบกำลังต้องการ ทำให้ผมได้ร่วมงานและพบปะกับคนระดับโลก ทำให้ผมได้บินรอบโลกเพื่อไปเป็นคนพูดในงานสัมมนาต่าง ๆ และได้รับเชิญให้ไปสอนในประเทศสหรัฐอเมริกา สวีเดน เยอรมัน เบลเยี่ยม เนเธอร์แลนด์ โปร์แลนด์ ฮ่องกงและเวียตนาม ปัจจุบันผมได้นำความรู้ใหม่นี้มานำเสนอและสอนให้กับผู้บริหารระดับสูงและพนักงานทั้งภาคเอกชน ภาคการศึกษาและภาคราชการ ความรู้ใหม่นี้นำมาซึ่งการบริหารที่คล่องแคล่วทำให้ธุรกิจและการดำเนินงานขององค์กรต่าง ๆ ปรับตัวให้เข้ากับสถานการณ์ของโลกที่เปลี่ยนไปอย่างรวดเร็วได้ ผู้บริหารนำความเมตตากรุณามาบริหารจัดการให้ได้ใจคนทำงาน และคนทำงานก็มีความสุขมากขึ้นในการทำงานและการใช้ชีวิต ดังนั้นนอกจากการศึกษาจะยกระดับชีวิตแล้วก็ยังสามารถยกระดับความสามารถในการแข่งขันในภาคธุรกิจได้อีกด้วย
ในสังคมประกอบไปด้วยคนที่รู้และไม่รู้ ผมมีความเชื่อว่าสังคมไม่ได้ประกอบไปด้วยคนฉลาดหรือคนโง่ หน้าที่ของผมคือทำให้จำนวนของคนรู้มีให้มากขึ้นในสังคมแล้วจะทำให้สังคมสามารถที่จะอยู่ร่วมกันได้และดำรงอยู่ต่อไปในอนาคต จากเงินทุนการศึกษาที่ได้รับจาก ม.น.ข. ทำให้ผมได้มีเวลาในการเข้าร่วมกิจกรรมกับชมรมชาวเหนือในพระจอมเกล้าลาดกระบัง ทางชมรมพาสมาชิกไปทำค่ายในถิ่นทุรกันดารในภาคเหนืออย่างต่อเนื่อง ทางชมรมได้ร่วมมือกับชมรมชาวเหนือของมหาวิทยาลัยมหิดล และนักศึกษาจากมหาวิทยาลัยโตไก ประเทศญี่ปุ่น สร้างห้องสมุด ลานเด็กเล่น นำอาหาร สมุด หนังสือ อุปกรณ์การเรียนและทุนการศึกษาเข้าไปมอบให้กับนักเรียนและชุมชนต่าง ๆ ในจังหวัดทางภาคเหนือ ผมได้เห็นคนที่ทุกข์ยากมากกว่าผม ผู้คนที่อดมื้อกินมื้อ ผู้คนที่เลือกทางผิดให้กับชีวิต เมื่อตัวผมเองมีพอกิน มีความรู้พอแบ่งปัน มีเวลาว่างมากขึ้น ในช่วงปี พ.ศ. 2561 - 2562 ผมได้ทำโครงการ Free Friday เพื่อนำความรู้ไปแบ่งปันให้กับองค์กรการกุศล โรงเรียนและมหาวิทยาลัยต่าง ๆ ในประเทศไทย ให้บุคลากรมีความรู้ใหม่ในการทำงาน การจัดการเรียนการสอนรูปแบบใหม่ที่ทำให้ผู้เรียนได้ความรู้และวิธีการทำงานที่ตรงกับภาคธุรกิจต้องการ และผู้จัดการสอนได้ถ่ายโอนอำนาจให้กับผู้เรียน จนทำให้ผู้เรียนสามารถทำสิ่งนี้ได้เมื่อตนเองก้าวขึ้นสู่ระดับผู้บริหารขององค์กรต่าง ๆ ในอนาคต นอกจากนี้ในช่วงปี พ.ศ. 2563- 2564 ผมได้มีโอกาสเข้าร่วมเป็นอาสาสมัครกับโครงการ CoCare ที่มีบุคลากรทางการแพทย์และอื่น ๆ มาร่วมกันให้ความรู้กับบุคคลทั่วไปเกี่ยวกับโรคโควิด -19 ที่บุคคลสามารถส่งข้อความผ่านแอพพลิเคชั่นไลน์ เข้ามาสอบถามเกี่ยวกับอาการ การปฏิบัติตัว การเฝ้าดูอาการหรือเรื่องวัคซีนได้ ผมได้เห็นความวุ่นวายในการจัดการและการรับมือกับโรคนี้ผ่านชุมชนคลองเตยและชุมชนนางเลิ้งที่ยังมีผู้คนมากมายที่ขาดโอกาสในการศึกษาและโอกาสในชีวิต สิ่งเหล่านี้ตอกย้ำเรื่องความเหลื่อมล้ำทางสังคมที่มีอยู่ระดับลึกมากของประเทศไทยที่ต้องการการแก้ไขและปรับปรุงอย่างเร่งด่วน แต่สิ่งเหล่านี้จะหายไปในสังคมไทยได้อย่างไร ถ้าคนที่ไม่รู้มีมากกว่าคนรู้
โอกาสและเวลาคือสิ่งที่ผมได้รับมาโดยตลอดจากการมีชีวิตอยู่จนถึงปัจจุบันจาก ม.น.ข. และผู้คนมากมาย ผมขอขอบคุณเป็นอย่างสูงต่อท่านผู้มีอุปการคุณที่ทำให้ผมได้มีโอกาสและเวลาในชีวิต ทำให้ตัวผมและคนในครอบครัวได้กินอาหารดี ๆ และมีประโยชน์ ผมจึงมอบสิ่งนี้ให้กับคนอื่น ๆ ด้วยการให้ทุนมาอย่างต่อเนื่อง ผมได้หยุดให้ไปช่วงที่ผมไปศึกษาต่อที่สหรัฐอเมริกาและกลับมาให้ต่อเนื่องอีกครั้งหลังจากที่เรียนจบเพราะผมหวังโดยที่ไม่คาดหวัง ว่าน้อง ๆ จะมีโอกาสและเวลาในการศึกษาอย่างเต็มที่เพื่อนำความรู้ ทักษะ ทัศนคติเชิงบวกและประสบการณ์มาช่วยยกระดับชีวิตของตนเองและสมาชิกในครอบครัวให้อยู่ดีกินดี ยังเผื่อแผ่ไปถึงคนอื่น ๆ อีกด้วย ได้มีโอกาสและเวลาทำงานให้กับองค์กรที่เราทำงานอย่างเต็มที่และได้มีโอกาสแบ่งปันกับองค์อื่น ๆ ได้มีโอกาสและเวลาออกไปสังเกตสังคมรอบข้างแล้วหยิบยื่นความช่วยเหลือให้มีจำนวนคนรู้ให้มากยิ่งขึ้นให้คนเหล่านั้นได้มีโอกาสและเวลาในการศึกษาในระดับที่สูงขึ้น เรื่องราวของเด็กบ้านนอกคนนี้คงนำมาซึ่งแรงบันดาลใจกับคนหลาย ๆ คน ก่อนที่เด็กบ้านนอกคนนี้จะขอลาประเทศไทยเพื่อไปเป็นผู้ใหญ่นอกบ้านอีกครั้งในช่วงเดือนสิงหาคม พ.ศ. 2564 เพื่อตามหาฝันชิ้นสุดท้ายของชีวิตกับการศึกษาต่อระดับปริญญาเอก คณะวิศวกรรมศาสตร์ สาขาบริหารและการจัดการวิศวกรรมและเทคโนโลยี ที่ Portland State University ในรัฐโอเรกอน ประเทศสหรัฐอเมริกา
ขอขอบคุณและแสดงความเคารพเป็นอย่างสูงครับ
มงคล หงษ์ชัย (ดามพ์)
25 พฤษภาคม พ.ศ. 2564